Als je de schilderijen van Huib van Vugt bekijkt, komt je als het ware de levenslust tegemoet. De vreugde waait van bijna ieder werk af. Dat is tegenwoordig zo zeldzaam, dat alleen dat al Huib van Vugt tot een uitzondering maakt.

Maar er is meer, veel meer. Niet alleen dat de kleuren, die fel soms hevig zijn, tintelen van intensiteit, maar wat mij vooral opviel was de grote orde die op deze doeken heerst.

Van Vugt is geen puur abstracte schilder. Hij is een exponent van het nieuwe romantisme, zo dat bestond. Hij is romantisch in die zin dat hij in figuur en kleur een zeer bepaalde sfeer aangeeft en die feilloos zeker weet te suggereren. Wanneer hij als grondtoon blauw of oranje kiest, dan is deze kleur de “cantus firmus”. Maar wat een verschil in dit blauw en oranje! En in die overheersende toon tuimelen, staan en leven de objecten die van Vugt zijn verbeelding hebben aangewakkerd en die hij dus heeft moeten scheppen. De levenslust en vrolijkheid spatten de lijst uit maar zonder de grote kwaliteiten van de schilder, namelijk zijn bijzonder doordachte ritme en zijn zuiver gevoel voor vlakverdeling, ook maar op een plek van het vreugdige doek geweld aan te doen.